طالقان مانند مناطق مجاورش از قبیل ساوجبلاغ، دشت تهران و ... از جمله مناطق مستعد شکل گیری استقرارهای عصرآهن شمال مرکزی فلات ایران است. طی بررسی باستان شناختی این منطقه در سال 1380، نوزده محوطه به عصرآهن منتسب گشت که در نتیجه مطالعه دوباره یافته های حاصل از این بررسی، تنها ده محوطه دارای سفال های شاخص قابل تامل و تاریخ نگاری بوده اند. مقایسه سفال های این محوطه ها نشان می دهد که اینها مربوط به عصرآهن I و II می باشند. به نظر می رسد ارتفاع بالای منطقه طالقان و نیز آب و هوای سرد و کوهستانی آن به همراه کمبود زمین های کشاورزی باعث شده تا این منطقه در عصرآهن همانند عصر حاضر مورد توجه جوامع کوچ نشین قرارگیرد.

یافته های باستان شناختی اخیر دالمایی در دشت های کردستان و همدان و اهمیتی که عوارض طبیعی در تعیین مرزها و سرحدات حوزه های فرهنگی و تحلیل تحولات بین منطقه ای دارند، ضرورت هایی را در بازبینی منطقه بندی باستان شناختی در محدوده روابط مرکز فلات ایران و زاگرس مرکزی ایجاب کرده اند. محدوده فلات مرکزی عمدتا مشتمل بر دشت های کاشان، قم و ساوه، قزوین، تهران، و حاشیه دشت کویر دانسته شده که البته نامی از مناطق کردستان، همدان و مرکزی در آن به میان نمی آید. در صحبت از منطقه زاگرس مرکزی نیز محوطه هایی فراتر از اسدآباد و نهاوند موردتوجه قرار نگرفته است. بازبینی تحولات فرهنگی پیش ازتاریخ منطقه در تعامل با عواملی چون عوارض جغرافیایی، مرزبندی حوضه های آبریز، کیفیت مسیرهای ارتباطی و انسجام پراکندگی برخی از مواد فرهنگی چون سفال نشان می دهد که باستان شناسان برای بخش های عمده ای از این منطقه هرگز نقشی در تعیین محدوده حوزه های فرهنگی قایل نبوده اند. مطالعه ویژگی های جغرافیایی و مستندات فرهنگی، بر تعریف هویت متمایز و الگومندی در” غرب نزدیک“ مرکز ایران، منطبق با پهنه زمین شناختی ارومیه همدان، تاکید دارد. شفافیت چنین تعریفی، می تواند تحلیل بروز و تحول پدیده هایی چون نفوذ فرهنگ های دالما و کور ا ارس در حاشیه های غربی مرکز فلات و نوار شرقی زاگرس مرکزی را، در چهارچوب تعاملات سرحدی حوزه های فرهنگی، تسهیل کند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

با توجه به وضعیت اقلیمی خشک و نیمه خشک ایران و کاهش متوسط بارش ها به خصوص در سال های اخیر، استفاده از روش های نوینی همچون بارورسازی ابرها به منظور دست یابی به منابع آب بیشتر موردتوجه قرار گرفته و با این هدف، بارورسازی ابرها از سال 1377 در کشور عملیاتی شده است. هدف از این تحقیق، ارزیابی آماری پروژه های بارورسازی ابرها در سال آبی 93-94 (ماه‏های ژانویه، فوریه و مارس سال 2015 میلادی) در مناطقی از فلات مرکزی ایران شامل استان‏های یزد، کرمان، فارس، اصفهان و برخی از مناطق مجاور با بهره گیری از رگرسیون چندگانه گام به گام است. در این تحقیق از دو رویکرد آماری استفاده شد. در رویکرد اول، بارش در ایستگاه‏های واقع در منطقه تحت تأثیر عملیات بارورسازی، بر اساس بارش در ایستگاه‏های خارج از این منطقه با استفاده از این رگرسیون خطی برآورد شده و سپس با در نظر گرفتن بازه اطمینان 90 درصد، اثرگذاری عملیات بارورسازی در هر ایستگاه تعیین شده است. در رویکرد دوم، حجم بارش در استان‏های تحت تأثیر عملیات بارورسازی بر اساس بارش در ایستگاه‏های خارج از محدوده تحت تأثیر بارورسازی با استفاده از رگرسیون خطی چندگانه گام به گام برآورد شده و سپس با در نظر گرفتن بازه اطمینان 90 درصد، اثرگذاری عملیات بارورسازی بر روی حجم بارش هر استان بررسی شده است. نتایج هر دو روش حاکی از تأثیرگذاری معنی دار عملیات بارورسازی در این سال در این مناطق بوده است. به گونه‏ای که حجم بارش در ماه فوریه در تمام استان‏های واقع در منطقه هدف عملیات بارورسازی از 15 تا 80 درصد افزایش داشته است.